Μνημείο ρεφορμισμού η Διακήρυξη του 'Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς'
Οργασμός
επικρατεί το τελευταίο διάστημα στα διάφορα επιτελεία της ευρύτερης αριστεράς
λίγο πριν τις εκλογές. Τον τόνο δίνει η εκλογική σύμπραξη του Συνασπισμού
με την ΚΕΔΑ, την ΑΚΟΑ, την ΔΕΑ, την ΚΟΕ και προσωπικότητες σαν τον Μανώλη
Γκλέζο. Την ίδια ώρα οι δυνάμεις του ΜΕΡΑ με κεντρικό σύνθημα τη δημιουργία
ενός τρίτου πόλου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς προσπαθούν να μπουν σφήνα
στις εξελίξεις. Το τοπίο συμπληρώνει η καμπάνια του ΣΕΚ για μια "Αντικαπιταλιστική
Συμμαχία" γύρω βασικά από τον εαυτό του και οι μοναχικές απ' όσο
φαίνεται κάθοδοι των 2 ΜΛ.
Τα ψηφοδέλτια αυτά μαζί με το ΚΚΕ συμπληρώνουν όλες τις πιθανές αριστερές
επιλογές.
Και ενώ μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν αρκετά καθαρά, δηλαδή είχαμε δύο ρεφορμιστικά
ψηφοδέλτια (ΚΚΕ, ΣΥΝ) και 3-4 εξωκοινοβουλευτικά, αυτή τη φορά το η σύμπραξη
γύρω από το Συνασπισμό δημιουργεί νέα δεδομένα για να μην πούμε και μια
ορισμένη σύγχυση γύρω από τις προοπτικές του συγκεκριμένου εγχειρήματος,
τόσο ως προς το βάθος του όσο και ως προς την αντοχή του. Ίσως γι' αυτό
το λόγο χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσοχή στην νέα αυτή προσπάθεια, που
εκτός των άλλων επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά τις διαθέσεις του κόσμου
που το προηγούμενο διάστημα πορεύτηκε μαζί με το Φόρουμ.
Συνασπισμός σε Φόρουμ φόντο
Είναι
αλήθεια ότι η "Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς",
όπως λέγεται η συμφωνία ΣΥΝ, ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, δημιουργεί μια αίσθηση
ότι κάτι ουσιαστικό συμβαίνει στο εσωτερικό του ΣΥΝ, που όπως και να 'χει
είναι η σημαντικότερη και με διαφορά συνιστώσα της συμμαχίας. Δεν είναι
καθόλου τυχαία μάλιστα η στιγμή της αποχώρησης της Δαμανάκη, όπως επίσης
και η στάση αναμονής που τηρούν τα βαμμένα εκσυγχρονιστικά στελέχη του
ΣΥΝ, δηλαδή όλοι αυτοί που έχουν δέσει την πολιτική τους τύχη με την κεντροαριστερά,
οι οποίοι εκτός των άλλων δηλώνουν απογοητευμένοι από την κομμουνιστοποίηση
της "ανανεωτικής μεταρρυθμιστικής αριστεράς". Την οπτική αυτή
συμμερίζεται ανοικτά σύσσωμος ο φιλοκυβερνητικός τύπος που σχεδόν ανακαλεί
στην τάξη τον ΣΥΝ, απαιτώντας εδώ και τώρα να διακόψει τις σχέσεις του
με τα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα και να υπερασπιστεί τις αρχές και την
παράδοσή του.
Πέρα όμως από τις ανησυχητικές κραυγές των διαφόρων εκσυγχρονιστών, πρόκειται
πραγματικά για μια αριστερή στροφή του ΣΥΝ; Κατά τη γνώμη μας όχι! Στην
πραγματικότητα η μη σύμπλευση του ΣΥΝ στα κεντροαριστερά καλέσματα του
ΠΑΣΟΚ, σε καμία περίπτωση δεν σηματοδοτεί μια ρήξη με την ρεφορμιστική
του παράδοση. Κάτι τέτοιο δεν το ισχυρίζονται ούτε καν τα ίδια τα στελέχη
του ΣΥΝ, και θα ήταν τουλάχιστον ανοησία να το ισχυριστεί κάποιος τρίτος.
Όπως και να 'χει οι συμπράττοντες στην Πρωτοβουλία θεωρούν ότι αυτό που
έχει σημασία τώρα, είναι να εκφραστεί η αριστερά των "κοινωνικών
κινημάτων" στις εκλογές που έρχονται. Είναι όμως μόνο αυτή η ανάγκη
- στόχος που σπρώχνει την Πρωτοβουλία; Με άλλα λόγια η προσπάθεια αυτή
θα έχει συνέχεια μετά τις εκλογές ή είναι ένα προσωρινό σχήμα που δεν
δεσμεύει σε τίποτα περισσότερο τις συνιστώσες που το αποτελούν;
Μελετώντας κανείς τη Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας θα διαπιστώσει ότι αυτή
δεν περιορίζεται σε ένα μίνιμουμ εκλογικό πρόγραμμα. Αν κανείς ισχυριστεί
ότι η διακήρυξη είναι μόνο αυτό, δηλαδή μια μίνιμουμ πολιτική συμφωνία
που σέβεται τις ιδιαιτερότητες της κάθε οργάνωσης που συμμετέχει, απλώς
ψεύδεται, ή προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του. Στην πραγματικότητα
η διακήρυξη είναι μια μάξιμουμ συμφωνία σε ένα κλασσικό ρεφορμιστικό πρόγραμμα,
και αυτό το λέμε χωρίς καμία επιφύλαξη.
Ας μπούμε όμως στην ουσία
Όλοι στο ίδιο ζουμί
Το πρώτο
χαρακτηριστικό σημείο της διακήρυξης είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται
οι διάφορες συνιστώσες της Πρωτοβουλίας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον
της αριστεράς. Διαβάζουμε λοιπόν ότι αυτοί που αναλαμβάνουν την "ενωτική
πρωτοβουλία" προέρχονται από "διαφορετικούς χώρους της
δημοκρατικής,
της ανανεωτικής, της ριζοσπαστικής, της αντικαπιταλιστικής, της επαναστατικής,
της κομμουνιστικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, του φεμινισμού,
της νεολαίας, των κινημάτων αμφισβήτησης"
με "κοινή αγωνία
και θέληση να βγει η αριστερά από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται
σήμερα
".
Είναι προφανές ότι στα παραπάνω λόγια πέρα από ένα διαπιστωτικό χαρακτήρα
για το ποιοι αναλαμβάνουν τη συγκεκριμένη "ενωτική" πρωτοβουλία,
συνυπάρχει ένα βαθύτερο περιεχόμενο που αφορά την προοπτική δηλαδή το
μέλλον, αυτών των "διαφορετικών χώρων". Εδώ η απάντηση τους
είναι ξεκάθαρη: Το μέλλον είναι κοινό. Για να το πούμε με τα λόγια που
εμείς ξέρουμε. Αν μέχρι τώρα υπήρχαν λόγοι σοβαροί για να βρίσκονται σε
"διαφορετικούς χώρους" οι ρεφορμιστές από τους επαναστάτες,
τώρα απ' ότι φαίνεται σύμφωνα με τη διακήρυξη οι λόγοι αυτοί έχουν εκλείψει.
Μάλιστα αυτό γίνεται ακόμα πιο σαφές λίγες γραμμές παρακάτω: "Η πλούσια
εμπειρία
μας πείθει πως αριστερές δυνάμεις με διαφορετικές καταβολές,
ιδεολογικές και πολιτικές διαδρομές, ευαισθησίες και εμπειρίες μπορούν
να δράσουν συμπληρωματικά, συνθετικά, να διαμορφώσουν κοινούς στόχους,
να συγκλίνουν σε κοινούς βηματισμούς, να αναζητήσουν από κοινού απαντήσεις
στα νέα προβλήματα, να δημιουργήσουν δυναμική". Επομένως δεν πρόκειται
για τη χαρακτηριστική πρόταση που περιγράφει με τον πιο σαφή τρόπο το
ενιαίο μέτωπο δράσης: "βαδίζουμε χώρια χτυπάμε μαζί". Εδώ όπως
διαβάζουμε υπάρχει "κοινός βηματισμός" που συνοδεύεται μάλιστα
και με κοινές αναζητήσεις και απαντήσεις. Παρακάτω θα δούμε τι είδους
απαντήσεις είναι αυτές, αλλά έχει σημασία να πούμε μεθοδολογικά για το
τι πρόκειται, γιατί είναι σίγουρο ότι η "επαναστατική, αντικαπιταλιστική"
πτέρυγα της πρωτοβουλίας θα μας παραμυθιάζει, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις,
ότι εδώ είναι ενιαίο μέτωπο και ότι οι ρεφορμιστές έχουν παρασυρθεί στα
καλέσματά τους, και ότι γενικά τα πράγματα πάνε περίφημα
Ας το ξεκαθαρίσουμε για ακόμα μια φορά. Η συμφωνία αυτή δεν αφορά την
πραγματοποίηση μια συγκέντρωσης ή μιας καμπάνιας πχ. για τους μετανάστες
ή για να τσακιστούν οι φασίστες. Ούτε πρόκειται για ένα ψήφισμα που το
υποστηρίζουν ρεφορμιστές και επαναστάτες για να βγει μια απεργία. Πρόκειται
για μια πολιτική διακήρυξη, επί πάντως επιστητού, η οποία εκτός των άλλων
αντί να "κλιμακώνει" την ταξική πάλη, την οδηγεί για ακόμη μια
φορά σε νέα ρεφορμιστικά αδιέξοδα.
"Κοινοί στόχοι"
Το μέρος
της διακήρυξης που αφορά του στόχους της πρωτοβουλίας έχει μια σειρά από
αιχμές που αφορούν με τη σειρά που αναφέρονται: το όχι στον πόλεμο, την
ήττα του νεοφιλελευθερισμό και της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης,
την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη διαφύλαξη του φυσικού πλούτου, την ισότητα των
2 φύλων, μια εναλλακτική πολιτική για τα λαϊκά συμφέροντα, και τη στρατηγική
του "άλλου εφικτού κόσμου".
Το κομμάτι που αφορά τον πόλεμο στο Ιράκ συνεχίζει να είναι μια οικτρή
επανάληψη από πασιφιστικά κλαψουρίσματα που περιορίζεται να μας ενημερώσει
για το πόσο κακό πράγμα είναι ο πόλεμος. Πουθενά δεν παίρνει μια σαφή
θέση στο πλευρό της ιρακινής αντίστασης πέρα από τη διαπιστωτική πρόταση
ότι "μεγάλο θύμα της εισβολής ο λαός του Ιράκ που σήμερα αντιστέκεται
κατά των στρατευμάτων κατοχής". Κάτι που μπορεί να ακούσει κανείς
σαν περιγραφή και από τα δελτία ειδήσεων.
Ας μας πούνε με έναν ξεκάθαρο τρόπο οι "ανανεωτές, δημοκράτες, επαναστάτες"
και ότι άλλο θέλουν της Πρωτοβουλίας, αν πέρα από το να ξορκίζουν τον
πόλεμο, παλεύουν για τη συντριβή των στρατευμάτων κατοχής από την υπαρκτή
ιρακινή αντίσταση στο πραγματικό μέτωπο του πολέμου που συνεχίζεται αμείωτο
εδώ και 8 μήνες με εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες.
Ο δεύτερος στόχος αφορά τον αγώνα για την ήττα του νεοφιλελευθερισμού
και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Βεβαίως όταν κανείς κρύβεται πίσω από τα διάφορα κινήματα μπορεί να μας
λέει ότι ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και για έναν "άλλο κόσμο
εφικτό". Από τη θέση όμως ενός πολιτικού σχηματισμού (ή και μετώπου),
μιας ανάλογη τοποθέτηση θα ακουγόταν τουλάχιστον αστεία. Κι όμως η "ανανεωτική,
αντικαπιταλιστική, και επαναστατική" αριστερά μας στο σημείο αυτό
δείχνει, αν όχι την κουτοπονηριά της τουλάχιστον την αδυναμία της, Τώρα
που θα μπορούσε να μιλήσει χωρίς περιορισμούς, χωρίς να φοβάται ότι θα
καπελώσει το "κίνημα", συνεχίζει να παπαγαλίζει τις γελοίες
και ακίνδυνες φλυαρίες του "άλλου εφικτού κόσμου" με την εξής
προσθήκη: "Να δώσουμε σ' αυτό το σύνθημα, όλο και πιο συγκεκριμένο
περιεχόμενο, σαφώς οριοθετιμένο προς τη λογική του νεοφιλελευθερισμού
και του καπιταλιστικού συστήματος".
Τι να πρωτοσκεφτεί κανείς τώρα: ότι το σύνθημα αυτό δεν είναι καθόλου
οριοθετιμένο από τη λογική του νεοφιλελευθερισμού; Εσείς δηλαδή τι λετε,
είναι ή δεν είναι; Ή μήπως είναι λίγο, και πρέπει να οριοθετηθεί περισσότερο,
μέχρι να γίνει
"σαφώς οριοθετιμένο". Και καλά τώρα, αν οριοθετηθεί
από τη "λογική" του καπιταλισμού, αυτό τι σημαίνει ότι θα οριοθετηθεί
και από τον ίδιο τον καπιταλισμό; Το λέμε αυτό χωρίς καμία διάθεση να
παίξουμε με τις λέξεις γιατί πιστεύουμε ότι αυτοί που παίζουν με τις λέξεις
είναι οι εμπνευστές αυτής της πρότασης, που αντί να φωτίζουν συσκοτίζουν
το όλο ζήτημα. Τα συνθήματα που υιοθετεί κανείς και τα παλεύει μέσα στο
κίνημα πρέπει να έχουν μια ξεκάθαρη προοπτική και όχι απλώς μια διαφοροποίηση
ως προς τη "λογική". Η ταξική πάλη δεν είναι μια αντιπαράθεση
"λογικών" αλλά μια αντιπαράθεση τάξεων και τελικά διαφορετικών
κοινωνικών συστημάτων.
Η ενότητα που αναφέρεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει μια κάποια απάντηση
στην απορία που δημιουργήθηκε λίγο πριν. Εδώ η Πρωτοβουλία είναι κάπως
πιο συγκεκριμένη: "Δικό μας όραμα είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας,
της λαϊκής ευημερίας, των δικαιωμάτων και ελευθερίας για όλους
της ειρήνης,
ης αλληλεγγύης, της οικολογικά βιώσιμης ανάπτυξης, του φεμινισμού, της
προόδου και του σοσιαλισμού".
Γεννιέται όμως το ερώτημα: Αυτή εδώ η Ευρώπη θα προκύψει μέσα από την
ανατροπή της αστικής εξουσίας και τη διάλυση της καπιταλιστικής Ε.Ε.,
θα είναι το αποτέλεσμα της απαλλοτρίωσης των καπιταλιστών και μιας σχεδιασμένης
οικονομίας που θα λειτουργεί με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, ή θα είναι
μια "σοσιαλιστική" Ευρώπη σαν αυτή που μας υπόσχονταν κάποτε
η σοσιαλδημοκρατία που θα τα χωράει όλα. Και την οικονομία της αγοράς
και το κράτος πρόνοιας, και τους καπιταλιστές, και τις κοινωφελής επιχειρήσεις,
και της αστική εξουσία και την εργατική "συμμετοχή" σ' αυτήν,
και τον ανταγωνισμό και την "αλληλεγγύη" κ.ο.κ.
Νομίζουμε ότι αν δεν απευθύνεται κανείς σε παιδάκια θα πρέπει να αποσαφηνίσει
γιατί ακριβώς μιλάει, δεδομένου ότι το 2003 δεν έχει καμία σχέση με το
1800 τότε δηλαδή που οι πρώιμοι σοσιαλιστές πειραματίζονταν γύρω από τις
σοσιαλιστικές ιδέες σε μα εποχή μάλιστα που ο καπιταλισμός κάθε άλλο παρά
είχε φαει τα ψωμιά του. Ο σοσιαλισμός για την Πρωτοβουλία είναι το κερασάκι
σε μια τούρτα με μπόλική δημοκρατία, δικαιώματα, ευημερία, πρόοδο, ειρήνη
και φεμινισμό.
Σε όλα αυτά θα συμφωνούσε και ο πιο σκληρός καπιταλιστής. Αυτοί οι προσδιοριστικοί
παράγοντες όχι μόνο δεν οριοθετούν την "άλλη Ευρώπη" από τον
καπιταλισμό, αλλά την κάνουν εντελώς ενσωματώσιμη σαν προοπτική από την
κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Μια ιδεολογία που έχει μάθει να ανέχεται και
τη σοσιαλιστική φρασεολογία και ολίγον σοσιαλισμό στο κρασί της αρκεί
να μην θιχτούν δύο βασικά πράγματα, η ατομική ιδιοκτησία και η αστική
εξουσία. Όλα τα άλλα είναι υπό διαπραγμάτευση.
Όμως η ρεφορμιστική στρατηγική της Πρωτοβουλίας ξεδιπλώνεται χωρίς καμία
επιφύλαξη λίγες αράδες παρακάτω και στην παράγραφο που αναφέρεται στο
Ευρωσύνταγμα. Βλέπετε όσο πιο συγκεκριμένο είναι το αντικείμενο τόσο πιο
αποκαλυπτικοί γίνονται οι "ανανεωμένοι ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές"
μας:
"Η κατάκτηση και κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας, των ατο΅ικών,
πολιτικών και κοινωνικών δικαιω΅άτων, ίσων για όλους τους κατοίκους των
ευρωπαϊκών χωρών, είναι η διαδικασία ΅έσα στην οποία θα δη΅ιουργηθούν
οι προϋποθέσεις για την ενότητα των ευρωπαϊκών λαών και τη συγκρότηση,
΅ετά από την αναγκαία αλλαγή των ση΅ερινών συσχετισ΅ών, σε πολιτικό και
θεσ΅ικό - συνταγ΅ατικό επίπεδο ΅ιας "άλλης Ευρώπης": Ειρηνικής,
δη΅οκρατικής, οικολογικής, φε΅ινιστικής, διεθνιστικής.
Μιας Ευρώπης των εργαζο΅ένων. Μιας Ευρώπης του σοσιαλισ΅ού. Αυτή η Ευρώπη
θα είναι το αποτέλεσ΅α της αβίαστης και ελεύθερης απόφασης και όχι καταναγκασ΅ού
των λαών της που σαν ΅οναδικά κυρίαρχοι οφείλουν να αποφασίζουν για το
΅έλλον τους".
Εδώ ξεδιπλώνεται όλο το φιλμ του ρεφορμισμού. Πρώτη προϋπόθεση για να
φτάσουμε στην άλλη Ευρώπη είναι η "κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας,
των ατο΅ικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιω΅άτων". Στην διαδικασία
αυτή θα αλλάξουν οι συσχετισμοί, προσέξτε "σε πολιτικό και θεσ΅ικό
-συνταγ΅ατικό επίπεδο", όχι σε κοινωνικό επίπεδο, όχι στους δρόμους
αλλά μέσα από συνταγματικούς και θεσμικούς δρόμους. Και μην μας πούνε
τώρα ότι είμαστε μες την προκατάληψη, γιατί τι άλλο θέλει να πει εδώ ο
ποιητής. Μήπως απλά ότι μια αλλαγή θα έχει και τη θεσμική της αντανάκλαση;
Θα το δεχόμασταν σαν ερμηνεία αν η διακήρυξη αυτή απευθυνόταν σε μαθητές
του Γυμνασίου που διδάσκονταν Αγωγή του πολίτη.
Είναι αλήθεια ότι το ευρωσύνταγμα που μαγειρεύουν οι ιμπεριαλιστές της
Ευρώπης περιορίζει ακόμα και τα κεκτημένα της αστικής δημοκρατίας. Αυτό
όμως τι σημαίνει τώρα; Ότι αφού οι ίδιοι οι αστοί εγκαταλείπουν τα θέσφατα
της αστικής δημοκρατίας τότε θα πρέπει να τα κάνουμε σημαία της πάλης
μας, και μάλιστα να τα βάλουμε και προϋπόθεση για μια άλλη Ευρώπη. Το
έργο αυτό έχει ξαναπαιχτεί πολλές φορές στο παρελθόν, με μια αριστερά
να ψάχνει σύμμαχους μέσα στο αστικό στρατόπεδο είτε για να ολοκληρώσει
την καπιταλιστική ανάπτυξη και να αποβάλει τα "φεουδαρχικά κατάλοιπα",
είτε για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία από το φασισμό, είτε την ντόπια
αστική τάξη από την ξένη κ.ο.κ.
Το πετσόκομμα των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων χαρακτηρίζει τον
γηρασμένο καπιταλισμό της ιμπεριαλιστικής αποσύνθεσης. Η αριστερά που
παλεύει να τον επαναφέρει στα νιάτα του όχι μόνο δεν προσφέρει ένα επιθετικό
πρόγραμμα στην εργατική τάξη και στους καταπιεσμένους που θα στείλει στον
τάφο το παρακμιακό αυτό σύστημα, αλλά πολύ περισσότερο γίνεται ένα μ'
αυτόν αναλαμβάνοντας το καθήκον όχι να τον ανατρέψει αλλά να τον εξανθρωπίσει.
Όπως και να 'χει πάντως η αριστερά που επαναλαμβάνει αυτή τη στρατηγική
λέγεται ρεφορμιστική αριστερά όσο και αν προσπαθεί να καμουφλάρει το ρεφορμισμό
της με επαναστατικά και ριζοσπαστικά μπιχλιμπίδια.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις στην επόμενη παράγραφο δίνονται και νέες
διευκρινήσεις:
"Τη δια΅όρφωση στην πορεία ΅ιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, ως
επιθετικής πολιτικής απέναντι στις δυνά΅εις του κεφαλαίου, ΅ε σαφείς αιχ΅ές
και στόχους ενάντια στην ασυδοσία των πολυεθνικών, τις ι΅περιαλιστικές
επε΅βάσεις, τον πόλε΅ο και το ση΅ερινό σύστη΅α διεθνούς ανασφάλειας".
Ποια είναι λοιπόν η εναλλακτική πρόταση εξουσίας; Μια πολιτική με "αιχμές
και στόχους ενάντια στην ασυδοσία των πολυεθνικών" κλπ. κλπ. Όχι
ενάντια στις ίδιες τις πολυεθνικές αλλά στην ασυδοσία τους. Δηλαδή τι
να υποθέσουμε εμείς τώρα. Ότι αν οι πολυεθνικές μειώσουν την ασυδοσία
τους τότε θα ήταν και χρήσιμες για την "πρόοδο και την ευημερία";
Δεν χωράει αμφιβολία ότι δεν υπάρχει κανένας σαφής στόχος για την κατάργηση
των πολυεθνικών για να μην μιλήσουμε τώρα και για τις "μονοεθνικές"
επιχειρήσεις γιατί γι' αυτές δεν ακούγεται ούτε κιχ. Φαίνεται σ' αυτό
το σημείο θα έβαλε το χέρι της η Α/συνέχεια ή αλλιώς ΚΟΕ. Το παραβλέπουμε
κι αυτό.
Μια νέα χαρτογράφηση
Η διακήρυξη
τελειώνει αποτολμώντας μια νέα χαρτογράφηση των ρευμάτων της Αριστεράς.
Στο νέο αυτό χάρτη εξαφανίζεται παντελώς η επαναστατική αριστερά. Εξηγούμαστε
αμέσως.
"Το πρώτο, συγκροτείται στη βάση ΅ιας στρατηγικής ΅ετατόπισης της
παλιάς σοσιαλδη΅οκρατίας, αλλά και των διάφορων κεντροαριστερών εκδοχών
της. Με εγκατάλειψη των κοινωνικών ΅εταρρυθ΅ίσεων και υποκατάστασή τους
΅ε επιλογές νεοφιλελευθερισ΅ού
Το δεύτερο, συνιστά ΅ια τάση ιδεολογικής υποχώρησης και περιχαράκωσης.
Απέναντι στα νέα προβλή΅ατα αντιτάσσει ΅ια ΅ονόπλευρη δογ΅ατική ανάγνωση
του παρελθόντος...
Τέλος, είναι ο χώρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας, του
Φε΅ινισ΅ού και των Κοινωνικών Κινη΅άτων, που εκφράζεται από ένα ευρύ φάσ΅α
κο΅΅άτων, οργανώσεων, κινη΅ατικών πρωτοβουλιών και ανένταχτων δυνά΅εων".
Ανεξάρτητα λοιπόν από τις μήτρες που προέρχονται οι διαφορετικές συνιστώσες
της Πρωτοβουλίας είναι σαφές ότι μετά την παντρειά το "επαναστατικό,
το κομμουνιστικό και το αντικαπιταλιστικό" πήγαν περίπατο. Μάλλον
υποθέτουμε εμείς έγινε κάποιος συμψηφισμός με τη "δημοκρατική και
ανανεωτική" αριστερά για να απομείνει τελικά η "ριζοσπαστική
Αριστερά, της Οικολογίας, του Φε΅ινισ΅ού και των Κοινωνικών Κινη΅άτων".
Θαυμάσια λοιπόν. Οι ακρότητες του παρελθόντος πήγαν στην άκρη. Ο φεμινισμός
και η οικολογία έδωσαν τη λύση στην μόνιμη αντιπαράθεση "ρεφορμισμού
και επανάστασης".
Ύστερα από 150 χρόνια ταξικής πάλης, καταλάβαμε τι μας έλλειπε. Γιατί
εκφυλίστηκε η Ρώσικη επανάσταση, γιατί ηττήθηκαν οι επαναστάσεις του '20,
γιατί νίκησε ο φασισμός το '30, γιατί πνίγηκε στο αίμα η ισπανική επανάσταση,
γιατί χάσαμε στο εμφύλιο, γιατί τα ΚΚ σε όλη της Ευρώπη στήριξαν την καπιταλιστική
μεταπολεμική ανοικοδόμηση, γιατί στη Λ. Αμερική, γιατί στην Ασία, γιατί
.
Πολύ απλά γιατί δεν ήμασταν φεμινιστές και οικολόγοι. Να χαίρεστε την
ανακάλυψή σας
Και μια τέτοια ανακάλυψη για να σέβεται και τον εαυτό της
θα ξεκαθάριζε στον επίλογό της και ποιες είναι οι "προγραμματικές
της απαιτήσεις":
"Δεν έχου΅ε απαντήσεις σε όλα τα ερωτή΅ατα. Αλλά, ίσως το ζητού΅ενο
στη φάση που διανύου΅ε, είναι ακριβώς να τεθούν τα ερωτή΅ατα και να δια΅ορφωθεί
΅ια νέα ατζέντα ριζοσπαστικών ΅εταρρυθ΅ίσεων, το΅ών και ρήξεων".
Η λέξη κλειδί σε όλο της το μεγαλείο: "μεταρρυθμίσεις". Δεν
υπάρχει καλύτερος τρόπος για να οριστεί ο ρεφορμισμός. Ωστόσο είναι και
κάτι ακόμα. Ένας ρεφορμισμός που ψάχνει το δρόμο του. Τους ευχόμαστε να
τον βρουν μια ώρα αρχύτερα.
