ΙΤΑΛΙΑ:
Η "αντινεοφιλελεύθερη αριστερά" από τα "κινήματα" στα
υπουργεία
Οι εκλογές στην Ιταλία, στις 9 Απρίλη, έφεραν στην κυβέρνηση τον κεντροαριστερό
συνασπισμό του Πρόντι δίνοντας τέλος στην τετραετή διακυβέρνηση του Μπερλουσκόνι,
έστω κι αν αυτό έγινε με μια οριακή πλειοψηφία 25000 ψήφων.
Παρά την κινδυνολογία που αναπτύχθηκε αμέσως μετά τις εκλογές για τη
δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης με μια τόσο ισχνή πλειοψηφία τελικά
τόσο η Βουλή όσο και η Γερουσία έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Πρόντι.
Είχε προηγηθεί βεβαίως η εκλογή νέου προέδρου του γηραιού Τζόρτζιο Ναπολιτάνο
στέλεχος του πρώην PCI (ΙΚΚ) και νυν πολιτικός σύμμαχος του Ντ' Αλέμα
(Δημοκράτες της Αριστεράς). Μαζί μάλιστα έχουν ιδρύσει ένα ίδρυμα το "Ιταλοί
Ευρωπαίοι" που προωθεί τη συνεργασία με τις ΗΠΑ. Επίσης ο Φ. Μπερτινότι
ηγέτης της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (RC) πήρε τη θέση του προέδρου
της Βουλής.
Μια αστική κυβέρνηση...
Το εκλογικό αποτέλεσμα
και η νέα κυβέρνηση αντιμετωπίζεται από ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής
αριστεράς, και ιδιαίτερα το κομμάτι
εκείνο που δραστηριοποιείται
γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ και το Φόρουμ σαν μια σπουδαία νίκη του κινήματος.
Σε άρθρο της η Εποχή τονίζει ότι "Οι προγραμματικές δηλώσεις, του
Πρόντι, αποτέλεσαν στην πράξη μια δικαίωση των ψηφοφόρων και των στελεχών
της αριστεράς, γιατί έθεσε βασικές αιχμές της πολιτικής φιλοσοφίας της
αριστεράς και αρκετές από τις άμεσες επιδιώξεις του Πρόντι ταυτίζονται
με τις προτεραιότητες των κομμάτων και των κοινωνικών ομάδων της αριστεράς".
(22/5/06) Μόνο με απολογία υπέρ της κεντροαριστεράς θα μπορούσε να μοιάζει
αυτή τη περιγραφή και πολύ περισσότερο να αξιολογεί κατ' αυτόν τον τρόπο
τις διαθέσεις των αριστερών ψηφοφόρων. Ας είναι, τελευταία βλέπουν πολλά
τα μάτια μας.
Ξεκινώντας κανείς από τη σύνθεση του συνασπισμού του Πρόντι θα καταλάβαινε
περί τίνος πρόκειται. Οι Δημοκράτες της Αριστεράς (DS) που προέρχονται
από το ΙΚΚ, αυτοτοποθετούνται στο χώρο της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας.
Μάλιστα τώρα ετοιμάζονται για μια νέα μετάλλαξη με τη Μαργαρίτα του Ρουτέλι
(πρώην χριστιανοδημοκράτες) να ιδρύσουν από κοινού το "Δημοκρατικό
Κόμμα", κάτι για το οποίο πιέζει να πραγματοποιηθεί μέσα στο έτος
ο ίδιος ο Πρόντι. Στις εκλογές για τη Βουλή συμμετείχαν με κοινό ψηφοδέλτιο
ως Ελιά κερδίζοντας 31%. Για τη γερουσία παρουσίασαν ξεχωριστά ψηφοδέλτια.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Ο Συνασπισμός του Σοσιαλδημοκρατικού και του
Ριζοσπαστικού Κόμματος (Ρόδο στη γροθιά), οι Φιλελεύθεροι "Ιταλία
των Αξιών" του Ντι Πιέτρο, η Ένωση Δημοκρατών και διάφοροι μικροσχηματισμοί
που μαζεύουν γύρω στο 8% κάθε άλλο παρά σχέση με την αριστερά έχουν.
Έτσι η δεξιά πτέρυγα της Ένωσης έχει την απόλυτη κυριαρχία με 39%. Αυτό
που απομένει στην αριστερή πτέρυγα της "Ένωσης" είναι η Επανίδρυση,
οι ιταλοί κομμουνιστές (PdCI) του Κοσούτα και οι Πράσινοι που αγγίζουν
όλοι μαζί το 10%.
...με νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα...
Το προεκλογικό πρόγραμμα,
που υπέγραψε και η Επανίδρυση, έχει σαφώς ένα νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό
βασισμένο "στις αρχές της στρατηγικής
της Λισσαβόνας που εγκαινιάστηκε το 2000 από τις κυβερνήσεις της ΕΕ" και
σε "ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων με τρεις στόχους: Τη δημιουργία
ενός πιο ευνοϊκού περιβάλλοντος για επενδύσεις και άνοδο της ανταγωνιστικότητας,
βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών και μείωση του κόστους της κρατικής
διαχείρισης". (σελίδες 28 και 29) Το κείμενο αυτό μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις,
ενώ ξεχνάει να ταχθεί υπέρ της κατάργησης των νόμων για τις ελαστικές
σχέσεις εργασίας και την δημόσια εκπαίδευση (νόμος Μοράτι). Η μείωση
του κόστους κρατικής διαχείρισης αφορά τη μείωση του ελλείμματος κάτω
από το 3% και του δημοσίου χρέους που φτάνει το 108% από 103% το 2004.
Ο Πρόντι ήταν ξεκάθαρος προεκλογικά¨: "θα ξεπεράσουμε τα κριτήρια
του Μάαστριχτ μέσα σε 5 χρόνια".
Ταυτόχρονα η στάση των βιομηχάνων κάθε άλλο παρά εχθρική ήταν απέναντι
στον Πρόντι, ο οποίος "απάντησε θετικά στην έκκληση του προέδρου
των ιταλών επιχειρηματιών Montezomolo, που είχε ζητήσει περισσότερη βοήθεια
για τις επιχειρήσεις, περισσότερη μείωση του εργασιακού κόστους, ελαστικοποίησης
της εργασίας, περισσότερη ανταγωνιστικότητα". (Σπάρτακος, Μάιος,
σελ.32) Ο Γκαμπριέλε Πόλο διευθυντής της εφημερίδας Μανιφέστο έχει ακριβώς
την ίδια άποψη: "Η ηγεσία των βιομηχάνων με την Confindustria (ΣΕΒ)
και οι μεγάλες επιχειρήσεις έφεραν ήδη το “λογαριασμό” της υποστήριξής
τους στο Πρόντι. Θέλουν να διατηρήσουν το καθεστώς των εργασιακών σχέσεων
που ψήφισε ο Μπερλουσκόνι και αποδέχονται μόνο οριακές τροποποιήσεις,
που δεν αφορούν τον πυρήνα των ελαστικοποιημέων εργασιακών σχέσεων".
(Εποχή,) "Η πλειοψηφία των τραπεζικών ομίλων όπως οι "Intesa" και
οι "Unicredit" τάχθηκαν με το μέρος της Ένωσης". (Σπάρτακος,
Μάιος, σελ.31) Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του τραπεζίτη Πάολο
Κούτζια στην Ελευθεροτυπία: "Το πρόγραμμα της Ένωσης είναι σοβαρό
και αξιόπιστο. το αποδεικνύει το γεγονός ότι πολλές ιταλικές τράπεζες
έδωσαν ήδη εδώ και καιρό ένα μήνυμα overweight, δηλαδή αγοράς του ιταλικού
δημόσιου χρέους σε περίπτωση νίκης της κεντροαριστεράς. Επιπλέον η αξιοπιστία
της κυβέρνησης Πρόντι επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στην ομάδας της
θα υπάρχουν πρόσωπα, πολιτικοί και τεχνοκράτες, οι οποίοι απέδειξαν ήδη
από το 2001, από την κυβέρνηση Αμάτο δηλαδή, την ικανότητα να βελτιώσουν
την πρωτογενή ανάπτυξη και κατά συνέπεια να μειώσουν το δημόσιο χρέος.
Ο τρίτος παράγοντας αξιοπιστίας της κυβέρνησης αποτελείται από τη θέληση
και την ιστορία της ιταλικής κεντροαριστεράς να διανύσει την οδό της
φιλελευθεροποίησης και της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών". (15/4/06,
σελ. 20) Ο Economist έρχεται να δώσει το τελικό χτύπημα στην "αγία" εικόνα
του Πρόντι: “Ο βαθύτερος προβληματισμός έγκειται στο κατά πόσο μια κεντροαριστερή
κυβέρνηση θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα. Μια ακτίνα ελπίδας προέρχεται
από το ότι η προηγούμενη κεντροαριστερή κυβέρνηση επέτυχε περισσότερα
από τον Μπερλουσκόνι σε τομείς όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, όπως και στο
ότι τα κατάφερε καλύτερα με τα δημόσια οικονομικά. Αντίθετα με τον Μπερλουσκόνι,
ο Πρόντι και οι σύμβουλοί του μιλούν τη σωστή γλώσσα για την ανάγκη περισσότερου
ανταγωνισμού. Και οι ομάδες πίεσης των επαγγελματιών που είναι φανατικά
ενάντια στις μεταρρυθμίσεις -μαγαζάτορες, μικροί έμποροι- συναντιούνται
πιο συχνά στα κεντροδεξιά κόμματα παρά στα κεντροαριστερά”. (Πριν)
Τώρα αν όλα αυτά " ταυτίζονται με τις προτεραιότητες των κομμάτων
και των κοινωνικών ομάδων της αριστεράς" , εμείς τι να πούμε...
αφού το λέει η πλουραλιστική, οικολογική, πολυτασική, ανανεωτική και
φεμινιστική αριστερά της ανασύνθεσης... έτσι θα είναι.
...και στο μέτωπο κατά της "τρομοκρατίας"
Μια από τις υποσχέσεις του Πρόντι ήταν η αποχώρηση των ιταλικών στρατευμάτων
από το Ιράκ. Με μια όμως προσεκτικότερη ματιά τόσο στις προ των εκλογών
διακηρύξεις όσο και στις μετά, περιπλέκει εντελώς το ζήτημα.
Ο Πρόντι σε τηλεοπτική του συνέντευξή τόνισε ότι "μόλις σχηματίσει
την κυβέρνησή του σε δύο μήνες θα αποφασίσει την αποχώρηση των ιταλικών
δυνάμεων από το Ιράκ, που θα ολοκληρωθεί οπωσδήποτε πριν από το τέλος
του έτους". Ωστόσο την επόμενη μέρα στη Le Monde έβαλε μια επιπλέον
προϋπόθεση λέγοντας ότι “Θα αποσύρουμε τις στρατιωτικές μας δυνάμεις
από το Ιράκ, κυρίως σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Βαγδάτης, και θα
στείλουμε πολιτική αποστολή για την ανοικοδόμηση των υποδομών και των
θεσμών της χώρας”. (Εποχή 16/4) Κάθε λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να
σκεφτεί: Κι αν η "ιρακινή κυβέρνηση", οι κουίσλινγκ δηλαδή
των ιμπεριαλιστών κατακτητών, δεν δώσει τη... συναίνεσή της στην αποχώρηση
των ιταλικών δυνάμεων τότε τι θα γίνει κ.Πρόντι και κ.Μπερτινότι; Αυτά
βεβαίως ίσχυαν μέχρι την δεύτερη εβδομάδα μετά τις εκλογές. Στις κυβερνητικές
πλέον εξαγγελίες από το βήμα της Γερουσίας το θέμα της αποχώρησης από
το Ιράκ γίνεται σκέτο κουβάρι.
"
Ο Πρόντι δεν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του Θαπατέρο για άμεση και
χωρίς όρους αποχώρηση των ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων...αλλά μέσα
“στους τεχνικούς χρόνους και σε συνεργασία με τις τοπικές ιρακινές αρχές”.
Διατύπωση που βρίσκει, προς το παρόν, σύμφωνη την Επανίδρυση, τους Ιταλούς
Κομμουνιστές και τους Πράσινους, που αναμένουν τη συζήτηση που έχει προγραμματιστεί
στη Βουλή τον Ιούνιο για να απαιτήσουν την άμεση αποχώρηση από το Ιράκ
το πολύ μέσα σε δύο μήνες των 2.700 Ιταλών στρατιωτών. Η περίοδος των
δύο μηνών κρίνεται απαραίτητη για τη δημιουργία αερογέφυρας και ασφαλούς
υποχώρησης των δυνάμεων και του εξοπλισμού τους σε λιμάνια του Περσικού
Κόλπου. Το δεύτερο σενάριο των συντηρητικών της Ένωσης προβλέπει την
άμεση αποχώρηση του μεγάλου όγκου των δυνάμεων και την παραμονή 800 στρατιωτών
που θα ενσωματωθούν σε μια διεθνή δύναμη υπό τη αρχηγία των ΗΠΑ με στόχο
την ανοικοδόμηση του Ιράκ. Υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο που προβλέπει
την απομάκρυνση των δυνάμεων από το Ιράκ και την ενσωμάτωση τους κάτω
από την αρχηγία του ΟΗΕ, που ελέγχει εκτός των συνόρων του Ιράκ τη διαχείριση
των οικονομικών προγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
για την ανοικοδόμηση της χώρας". (Εποχή, 25/5)
Ανακεφαλαιώνουμε λοιπόν. Ενώ αρχικά θα έφευγε ο ιταλικός στρατός από
το Ιράκ δύο μήνες μετά το σχηματισμό κυβέρνησης, η οποία ήδη έχει σχηματιστεί
από τα μέσα Μάη, τώρα αυτό αναβάλλεται για αργότερα, αφού θα γίνει εκ
νέου συζήτηση στη Βουλή τον Ιούνη. Σ' αυτή τη συζήτηση μπορεί να αποφασιστεί
να μην φύγει όλος ο στρατός αλλά να παραμείνει το 1/3. Επίσης μπορούν
οι υπόλοιποι να φυλάνε τα σύνορα έξω από το Ιράκ. Δηλαδή να παραμείνουν
στην περιοχή και ανά πάσα στιγμή να επιστρέψουν. Όπως και να 'χει πάντως
η ιταλική κυβέρνηση θα βοηθήσει στην ανοικοδόμηση του κατοχικού Ιράκ.
Και ενώ συζητιούνται όλα αυτά για το Ιράκ, για το Αφγανιστάν δεν ακούγεται
τσιμουδιά περί αποχώρησης. Φαίνεται ότι εκεί τα ιταλικά στρατεύματα επιτελούν
θεάρεστο έργο. Το πιο εξωφρενικό όμως είναι ότι την παραμονή τους εκεί
την υπερψηφίζει ακόμα και ο Μπερτινότι όπως επίσης και την απόφαση για
την αναχρηματοδότηση της αποστολής στο Αφγανιστάν.
Βεβαίως οι αντιπολεμικές διαθέσεις της κεντροαριστεράς συμπεριλαμβανομένου
και της Επανίδρυσης εξαντλήθηκαν πριν τις εκλογές όταν ο Μπερτινότι διέγραφε
από τις λίστες των υποψήφιων βουλευτών τον Μάρκο Φεράντο, αντιπρόσωπο
της μιας από τις δύο τροτσκιστικές τάσεις της Επανίδρυσης όταν τόλμησε
δημόσια να υπερασπιστεί τη δυνατότητα των ιρακινών να αντιστέκονται ένοπλα
στις κατοχικές δυνάμεις στις οποίες συμμετέχουν και οι ιταλικές. Οι δηλώσεις
αυτές εξόργισαν όχι μόνο τη δεξιά του Μπερλουσκόνι αλλά και τους ακραιφνείς
φιλοατλαντιστές της Ένωσης οι οποίοι απαίτησαν από τον Μπερτινότι να
αποβάλει τον στασιαστή υποψήφιο τροτσκιστή από τις λίστες της Επανίδρυσης,
όπως και έπραξε. Σημειωτέον, οι υποψήφιοι τροτσκιστές δεν μπήκαν στις
λίστες γιατί τους έκανε τη χάρη ο Μπερτινότι, αλλά γιατί έτσι αποφάσισε
το περσινό συνέδριο της Επανίδρυσης, να εκπροσωπηθούν αναλογικά σε εκλόγιμες
θέσεις όλες οι τάσεις του κόμματος. Η τάση "Κομμουνιστικό Σχέδιο" του
Φεράντο έλαβε 6,5% και δικαιούνταν 4 από τις 68 έδρες σε Γερουσία και
Βουλή που εξέλεξε τελικά η Επανίδρυση. Ο Μπερτινότι όμως είχε άλλη γνώμη.
Μπορούν εδώ οι εγχώριοι οπαδοί της "ανασυνθετημένης και πολυτασικής
αριστεράς απ' όπου κι αν προέρχεται όποιες κι αν είναι οι ιδεολογικές
της καταβολές" να μας πουν κάτι περί αυτού; Ησυχία...
Την ίδια ώρα οι κεντροαριστεροί ανέχονται στις γραμμές τους τους Πανέλα
- Μπονίνο που είναι υπέρ του πολέμου στο Ιράκ, υπέρ της πολιτικής του
Ισραήλ ή τον Ντ' Αλέμα που εκφράζει την άποψη της συμμαχίας της Ευρώπης
με τις ΗΠΑ.
Η Επανίδρυση στην κυβέρνηση
Η Κομμουνιστική Επανίδρυση συμμετέχει στη κυβέρνηση Πρόντι παίρνοντας ένα από τα 25 υπουργεία, και αρκετές θέσεις γραμματέα (υφυπουργεία). Έτσι έχουμε τον Πάολο Φερέρο υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης, τη Λάουρα Μαρκέτι γραμματέα, του υπουργείου Περιβάλλοντος, τον Ντανιέλε Ματζόνις γραμματέα στο υπουργείο Πολιτισμού, τη Ρόζα Ρινάλντι γραμματέα του υπουργείου Εργασίας, τη Ντονατέλα γραμματέα του υπουργείου Ίσων ευκαιριών, τον Τζιανπάολο Πάτα γραμματέα στο υπουργείο Υγείας, τον Αλφόνσο Τζιάνι, στενό συνεργάτη του Μπερτινότι από την CGIL και μέλος της Διεύθυνσης του κόμματος γραμματέα στο υπουργείο Οικονομικής ανάπτυξης, και τέλος την Πατρίτσια Σεντινέλι, υφυπουργός Εξωτερικών για τη Διεθνή συνεργασία. Ειδικά για το τελευταίο διαβάζουμε στην Εποχή ότι "Η δημιουργία υφυπουργείου για τη Διεθνή συνεργασία αποτελεί μεγάλη νίκη των εθελοντικών και κοινωνικών οργανώσεων". (25/5/06). Μάλιστα. Ακόμα μια νίκη των κοινωνικών κινημάτων. Ε, βέβαια, τώρα με το νέο υφυπουργείο "Διεθνούς Συνεργασίας" το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να κοιμάται ήσυχα. Οι υπουργοί του Μπερτινότι θα "καταργήσουν" τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται. Κούνια που σας κούναγε, αλλά τέλος πάντων. Οι εποχές παρά είναι πονηρές.
Και τώρα;
Όπως και να χει όμως οι εξελίξεις στην Επανίδρυση δεν περνάνε χωρίς
τριγμούς. Η τροτσκιστική τάση Κομμουνιστικό Σχέδιο του Μάρκο Φεράντο,
αποφάσισε να αποχωρήσει από το κόμμα καλώντας τόσο τους εκλεγμένους βουλευτές
της επανίδρυσης να καταψηφίσουν την κυβέρνηση Πρόντι, όσο και τα μέλη
και τα στελέχη της να αποχωρήσουν και να ιδρύσουν ένα νέο επαναστατικό
κόμμα. Η τάση στο τελευταίο συνέδριο της επανίδρυσης απέσπασε το 6,5%
των αντιπροσώπων, και μένει να δούμε κατά πόσο θα μπορέσει να τραβήξει
έξω από το κόμμα ένα ανάλογο ποσοστό αγωνιστών της βάσης. Με ένα σκληρό
πυρήνα εκατοντάδων στελεχών, η προοπτική του Κομμουνιστικού Σχεδίου είναι
η μόνη στάση που μπορεί να δικαιολογηθεί από τη σκοπιά του επαναστατικού
μαρξισμού.
Δυστυχώς η άλλη αντιπολιτευτική τάση η "Κριτική Αριστερά" (Sinistra
Critica), με 6,5% κι αυτή στο τελευταίο συνέδριο, στην οποία συμμετέχουν
τα μέλη της Bandiera Rossa (αδελφή οργάνωση της ΟΚΔΕ) ενώ αρχικά είχε
κριτικάρει την συμμετοχή της Επανίδρυσης στην κεντροαριστερά, τώρα αποφάσισε
να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον Πρόντι (Εποχή, 16/4). Αντί για μια σκληρή
στάση απέναντι στην αστική κυβέρνηση και τη συμμετοχή της Επανίδρυσης,
η Κριτική Αριστερά, φαίνεται να βολεύεται για τα καλά στις πολυθρόνες
της Βουλής και της Γερουσίας. Σύμφωνα με τους Σαλβατόρε Καβάνο και Φράνκο
Τουριλλιάτο, ηγετικά στελέχη της Κριτικής Αριστεράς και της Ε.Γ. της
4ης Διεθνούς "μια πιθανή κυβέρνηση Πρόντι ή θα έχει ριζοσπαστικά
χαρακτηριστικά με σημάδια τομής σε σχέση με το παρελθόν ή δεν θα έχει
διάρκεια". Μπα αυτό σας απασχολεί, μη και δεν έχει διάρκεια. Κάποιος
άλλος χαρακτηρισμός για την κυβέρνηση Πρόντι, πέρα από ακίνδυνες ανοησιούλες,
δεν έχετε να κάνετε κύριοι εκπρόσωποι της "αντικαπιταλιστικής ανασύνθεσης";
Ενώ ο Πρόντι έχοντας κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη των ιταλών βιομηχάνων
δηλώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του, οι εκπρόσωποι της Κριτικής Αριστεράς
αναρωτιούνται. Να ζει κανείς ή να μην ζει. Για να συνεχίσουν βάζοντας
καθήκοντα στην κυβέρνηση και στην επανίδρυση. "Η συμμετοχή σε μια
τέτοια κυβέρνηση αποτελεί έναν κίνδυνο για την Επανίδρυση να εγκλωβιστεί
σε μια πολιτική θεσμική μέγγενη από την οποία πρέπει να βγει. Το θέμα
είναι να δοθεί το βάρος στον ριζοσπαστισμό παρά στους δεσμούς της συμμαχίας".
(Σπάρτακος, Μάιος 06) Το καθήκον στην Επανίδρυση δεν είναι να μην μπει
στην κυβέρνηση αλλά να δώσει και λίγη σημασία στον "ριζοσπαστισμό".
Να μην εγκλωβιστεί στη "θεσμική μέγγενη". Αν είναι δυνατόν!
Λες και είναι η κοκκινοσκουφίτσα και θα χαθεί στο δάσος η καημενούλα
η Επανίδρυση. Ας τη βοηθήσουμε μη τσακιστεί από τους αστικούς θεσμούς
που χωρίς να το θέλει μπλέχτηκε στα δίκτυα τους. Ας σοβαρευτούμε επιτέλους.
Λίγο πιο σοβαρά επιχειρήματα, κύριοι καθηγητάδες του ευρωτροτσκισμού.
Τόσους διανοούμενους έχετε. Αλλά τι να λέμε τώρα. Όπως και να σερβίρεις
την ταξική συνεργασία και την υποταγή στην κεντροαριστερά, αυτή δεν κρύβεται
με τίποτα. Και μέσα σ' όλα η "Αριστερή Κριτική" τελειώνει με "ένα
εκ βαθέων ευχαριστώ για το πάθος και την προσπάθεια που στο όνομα μιας
προεκλογικής εκστρατείας και για μερικές εβδομάδες έβαλαν στη γωνία τις
εσωτερικές διαφορές αξιοποιώντας την ενιαία δράση και τα συναισθήματα
που κάνουν ακόμα την Επανίδρυση ένα κόμμα αλλιώτικο από τα άλλα" (Σπάρτακος,
Μάιος 06) Μας έρχεται να κλάψουμε μετά από τόση συγκίνηση.
Η χρεοκοπία της "ανασύνθεσης"
Δυστυχώς αυτά είναι
τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που έχει βάλει στην άκρη τη στρατηγική
της οικοδόμησης του επαναστατικού
κόμματος στο βωμό
της "αντικαπιταλιστικής αντινεοφιλελεύθερης ανασύνθεσης". Βεβαίως
αναλόγως και με ποιους κουβεντιάζουμε η τακτική της ανασύνθεσης μπορεί
να ξεχειλώνεται στα λόγια είτε προς αριστερότερες είτε προς δεξιότερες
εκδοχές. Όμως η πραγματικότητα είναι αυτή που ξεκαθαρίζει κάθε πρόθεση.
θα υπενθυμίσουμε όμως προς χάριν της ιστορικής μνήμης ότι σύμφωνα με
τον Μ.Σμιθ ηγετικό στέλεχος του σκοτσέζικου SSP καμάρι κι αυτό της ανασύνθεσης
σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε πριν 3 χρόνια στο Σπάρτακο Νο 67 μας έλεγε
ότι "το πιο θεαματικό παράδειγμα (αντικαπιταλιστικού κόμματος) είναι
ίσως η πρόσφατη εξέλιξη της ιταλικής κομμουνιστικής Επανίδρυσης",
όταν προσπαθούσε να εξηγήσει "το φαινόμενο νέων κομμάτων που δεν
ταιριάζουν στις κλασσικές ρεφορμιστικές ή επαναστατικές κατηγορίες...
δεν είναι χημικώς καθαρά επαναστατικά κόμματα αλλά μπορούν να εξελιχθούν".
Είδαμε πως εξελίχθηκε το ιταλικό φαινόμενο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Όλα τα ανάλογα φαινόμενα της αντικαπιταλιστικής ανασύνθεσης έχουν εξελιχθεί
με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με αποτέλεσμα στη Βραζιλία να έχουμε "τροτσκιστές" υπουργούς,
ενώ τα περισσότερα τμήματα της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
όπως το Μπλόκο της Πορτογαλίας, η Κοκκινοπράσινη Συμμαχία της Δανίας,
το RESPECT της Αγγλίας, το Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης της Τουρκίας
να συμμετέχουν πλέον στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς του Μπερτινότι.
Είναι ξεκάθαρο ότι η μόνη εκδοχή της αντικαπιταλιστικής, είναι η αντινεοφιλελεύθερη
δηλαδή η κεντροαριστερή ανασύνθεση.
Πιστεύουμε ότι έφτασε η ώρα να βγουν από αγωνιστές και οργανώσεις που
τοποθετούν τον εαυτό τους στον επαναστατικό μαρξισμό ορισμένα συμπεράσματα.
Περιμένουμε αντί για κλαψουρόλογα και καθήκοντα στον Πρόντι, μια σαφή
στάση καταδίκης όχι μόνο της πολιτικής ταξικής συνεργασίας της Επανίδρυσης
αλλά και όλων όσων με κάθε τρόπο συνεχίζουν να τη στηρίζουν, είτε με
τη συμμετοχή τους στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, είτε προσφέροντας
ψήφους εμπιστοσύνης. Το ιταλικό τμήμα της Ε.Γ. της 4ης Διεθνούς όπως
επίσης και το ελληνικό της τμήμα και ολόκληρη η Ε.Γ. θα πρέπει να πάρουν
μια ξεκάθαρη θέση. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουν ήδη μπει στο δρόμο που
χαράζει ο αναδυόμενος και αναβαπτισμένος στη κολυμπήθρα των φόρουμ, ευρωαριστερός
ρεφορμισμός του Μπερτινότι, του Αλαβάνου και του Λαφοντέν.
Κι όμως απέναντι στη χρεοκοπία της "αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς",
υπάρχει μια άλλη προοπτική: Η ανασύνθεση των δυνάμεων του επαναστατικού
μαρξισμού, ανταγωνιστικά με κάθε προοπτική που ξαναβάζει την ενότητα
ρεφορμιστών επαναστατών σε ένα κόμμα. Εδώ είναι το κλειδί της κατάστασης
όχι μόνο στην Ιταλία αλλά σε όλη την Ευρώπη. Για ένα κόμμα 100% της επαναστατικής
αριστεράς.
Κ. Μαραγκός
