Η Κύπρος και ο Αριστερός Εθνικισμός
Είναι αλήθεια ότι δεν είναι απλό το κυπριακό ζήτημα. Είναι πολλοί οι παράμετροι
που παρεμβάλλονται προκειμένου να χαραχθεί μια επαναστατική-διεθνιστική
πολιτική.
Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής και ελληνοκυπριακής αριστεράς έχει
ενδώσει στον εθνικισμό με αφορμή το κυπριακό ζήτημα. Δεν πιστεύουμε ότι
είναι θέμα άγνοιας ή εξαπάτησης το γεγονός ότι το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς
ολίσθησε είτε προς το σοβινισμό είτε προς την αυταπάτη της λύσης του σχεδίου
Ανάν μέσω των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
|
Η ελληνική αριστερά δυστυχώς για άλλη μια φορά μέσα στη δεκαετία που διανύουμε
παρέδωσε τα όπλα και ενέδωσε στα φληναφήματα και τα ιδεολογήματα της αστικής
τάξης. Έτσι χάθηκε άλλη μια μάχη από τη μεριά του εργατικού κινήματος.
Μια μάχη που θα έδινε ισχυρή απάντηση στον εθνικισμό των ελλήνων και ελληνοκυπρίων
καπιταλιστών αλλά και στον ιμπεριαλισμό.
Οι οπαδοί του ΟΧΙ (στο σχέδιο Ανάν) κατηγορούν τους οπαδούς του ΝΑΙ ότι
είναι κοσμοπολίτες πράκτορες του αμερικάνικου και τουρκικού ιμπεριαλισμού
και από την άλλη μεριά οι οπαδοί του ΝΑΙ κατηγορούν τους οπαδούς του ΟΧΙ
για εθνικισμό και πολεμικό αντιτουρκισμό.
ΟΧΙ;
Είναι
χαρακτηριστικό ότι οι οπαδοί του ΟΧΙ, ξέχωρα από τον σαφέστατα εθνικιστικό
χαρακτήρα των συνθημάτων ("Κύπρος Ενιαία Ανεξάρτητη Κυρίαρχη",
"Έξω όλοι οι στρατοί από την Κύπρο" - προφανώς εννοώντας μόνο
τον τουρκικό και αγγλικό και όχι τον ελληνικό), δεν έκαναν καμία αναφορά
σε καμία ιστορική αναδρομή στο κυπριακό.
Γιατί αν έκαναν έστω και μια μικρή αναδρομή στη βαρβαρότητα των συγκρούσεων
των χρόνων 1950-1974, ο καθένας θα καταλάβαινε ότι οι ευθύνες της ελληνικής
αστικής τάξης υπήρξαν μεγαλύτερες από αυτές της τούρκικης πλευράς.
Για όλα τα κακά για τα οποία καταριούνται προς όλες τις μεριές ότι μαστίζουν
την "μαρτυρική νήσο", θα αποδεικνυόταν ότι κύριος υπεύθυνος
δεν ήταν ο "Αττίλας 1974" αλλά η ελληνική αστική τάξη με τον
πιο σκληρό πυρήνα της.
\Αποκρύπτεται το σχέδιο "Ακρίτας" με το οποίο οι ε/κύπριοι θα εξαφάνιζαν (!) όλους τους τ/κύπριους προκειμένου να λυθεί μια για πάντα το κυπριακό και να ενωθεί η Ελλάδα με την Κύπρο. Στο βρωμερό αυτό σχέδιο, που ευτυχώς απέτυχε στην εφαρμογή του, πρωτοστάτησε το 1963 όλος ο συρφετός των ελλήνων και ε/κυπρίων μιλιταριστών : Μακάριος, Π.Γιωρκάτζης, Ν.Σαμψών, Γ.Γρίβας.
Αποκρύπτεται
το Απαρτχάιντ στο οποίο είχαν κλείσει τους τ/κυπρίους σε θύλακες χωρίς
νερό και φαγητό για χρόνια, σε θύλακες που κάλυπταν μόνο το 3% του νησιού.
Είχαν αποφασίσει μια εθνοκάθαρση ναζιστικού τύπου.
Στο βαθμό που δεν γίνεται αναφορά στις κατά καιρούς σφαγές και εγκλήματα
της ελληνικής πλευράς, αυτόματα καθίσταται σοβινιστικό το στρατόπεδο του
ΟΧΙ. Δεν μπορεί να κρυφτεί ο σοβινισμός αυτής της αριστεράς πίσω από καμία
ανέξοδη αντιιμπεριαλιστική κορώνα ενάντια στον τούρκικο και αμερικάνικο
ιμπεριαλισμό. Αποδεικνύει ότι η αστική ιδεολογία του εθνικισμού είναι
βαθύτερα ριζωμένη από ποτέ στα μυαλά του ΟΧΙ. Σε δύο γεγονότα στήριξαν
οι εθνικιστές της αριστεράς τον αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πάλης
τους. Στον Πρόεδρο της Κύπρου Παπαδόπουλο και στο μαζικό ΟΧΙ του αποτελέσματος
του δημοψηφίσματος στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Κατά πόσο καθιστούν αντιιμπεριαλιστικό
το ΟΧΙ αυτά τα δύο μένει να ερευνηθεί παρακάτω.
Αντιιμπεριαλιστής Τάσ(σ)ος Παπαδόπουλος;
Δεν είναι
τυχαίο ότι αυτή η πλευρά έψαξε και βρήκε σύμμαχο τον Τάσσο Παπαδόπουλο
σε αυτήν την "αντιιμπεριαλιστική" προσπάθεια. Το ΚΚΕ μίλαγε
για "αήθη επίθεση" κατά του Προέδρου τη Κύπρου και το ΝΑΡ ότι
ο ηγέτης "στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων". Μάλιστα ο ανεκδιήγητος
Στέφανος Ληναίος, που συνεργάζεται με το ΣΕΚ στην 'Συμμαχία Σταματήστε
τον Πόλεμο', σύγκρινε τον Τ. Παπαδόπουλο με τον Γεώργιο Παπανδρέου τον
Α΄ και θαάμασε το θάρρος του. Αναφέρει επίσης ότι τέτοιες πράξεις όπως
το διάγγελμα σε κάνουν να ξεχνάς παλιές κακές πράξεις του ατόμου. Να τις
λούζεται τέτοιες συμμαχίες το ΣΕΚ!
Κανένα διεθνιστικό κριτήριο! Όλος αυτός ο συρφετός στηρίχθηκε σε έναν
αστό πολιτικάντη που ήταν πρώην υπουργός του Μακαρίου στην διάρκεια των
σφαγών της δεκαετίας του 1960. Που ήταν αδερφικός φίλος του περιβόητου
τουρκοφάγου Πολύκαρπου Γιωρκάτζη.
Για να μην ξεχνιόμαστε, ο Τ.Παπαδόπουλος ήταν αυτός που ένα χρόνο τώρα
έλεγε ναι σε κάθε διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τον Ανάν.
Δεν έκανε τίποτα άλλο από ότι κάνανε όλοι οι ελληνοκύπριοι και κύπριοι
διαπραγματευτές στα διεθνή παζάρια. Έκαναν πίσω για να φανεί η "αδιαλλαξία"
των τούρκων και τ/κυπρίων. Την πάτησαν όμως στην διάσκεψη της Λουκέρνης,
αφού οι τούρκοι άλλαξαν τακτική και έπλεξαν το ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν. Στην
πραγματικότητα στην Λουκέρνη δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση. Ο αδιάλλακτος
Τ.Παπαδόπουλος ξεφτιλίστηκε από την στάση των τούρκων και μάλιστα δεν
έκανε καμία κίνηση για να ανατρέψει την κατάσταση. Λέγεται μάλιστα ότι
αρνήθηκε να διεκδικήσει την Καρπασία μέσα από το σχέδιο Ανάν, με σκοπό
να μην προδιαθέσει θετικά τους ε/κύπριους προς το ΝΑΙ.
Πολλοί αναρωτήθηκαν όταν επιλέχθηκε για πρόεδρος της Κύπρου. Πως αυτός
ο δηλωμένος σοβινιστής μπαίνει επικεφαλής της κυβέρνησης ΑΚΕΛ. Οι ευθύνες
του ΑΚΕΛ εδώ είναι ακέραιες.
Έβγαλε ένα "συγκλονιστικό" διάγγελμα μετά τη Λουκέρνη και πριν
το Πάσχα. Και το τελείωσε με δάκρυα στα μάτια και το "Καλή Ανάσταση".
Κατά τα άλλα θέλει να λέγεται και Πρόεδρος όλης της Κύπρου περιλαμβανομένων
των μουσουλμάνων. Το διάγγελμα του ήταν ένα εθνικιστικό παραλήρημα γεμάτο
ψευτιές, που άφησε εξ απήνης και τους λίγους διεθνιστές που είχαν εναποθέσει
κάποιες ελπίδες στο ΑΚΕΛ. Ενώ ήταν αυτός που υποστήριζε την "δικοινοτική
ομοσπονδία" τελικά είπε ότι "παρέλαβε κράτος και δεν θα παραδώσει
κοινότητα".
Αργότερα θα πει ότι ζητά την κατανόηση των τ/κυπρίων επειδή πιέζει την
Ε.Ε εναντίον τους αλλά αυτό το κάνει για το καλό τους! Από την άλλη ο
πονηρός Παπαδόπουλος είχε συμφωνήσει με τον Φερχόιγκεν ότι σε περίπτωση
ασυμφωνίας θα δεχόταν όλες τις διορθώσεις που η επιδιαιτησία θα πρότεινε.
Ο Παπαδόπουλος αργότερα το αθέτησε και ο Φερχόιγκεν τον αποκάλεσε εν ολίγοις
απατεώνα. Καμία έκπληξη. Κι όμως, οι φωστήρες του ΟΧΙ αυτό το είδαν σαν
αφόρητη πίεση από τον ιμπεριαλισμό για το ΝΑΙ!
Αντιιμπεριαλιστικό το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος;
Οι ε/κύπριοι ψήφισαν κατά 75% ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν.
Ήταν ένα αντιιμπεριαλιστικό επεισόδιο στον αγώνα του κυπριακού λαού για
κυριαρχία; Ο κ. Δελαστίκ του ΠΡΙΝ, που μεταφράζει καλύτερα τα λεγόμενα
της αστικής τάξης, μίλησε για "Λαϊκή Ανάσταση". Μάλιστα! Μετά
λοιπόν την Ανάσταση έρχεται η Επανάσταση. Ανακαλύφθηκε καινούργιο στάδιο
στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα των εθνικιστών!
Μα τι σόι αντιιμπεριαλιστική πάλη, πια είναι αυτή χωρίς ούτε μια πολιτική
απεργία, μια εργατική κατάληψη, μια διαδήλωση ή έστω μια καθιστική διαμαρτυρία;
Ας το παραδεχθούμε. Το ΟΧΙ των ε/κυπρίων δεν είχε να κάνει με καμία διεθνιστική
αλληλεγγύη παρά μόνο με την βόλεψη τους με την παρούσα κατάσταση όπου
δεν θα επιθυμούσαν καμία διασάλευση της σημερινής πολύ καλής κατάστασης
γι αυτούς. Είναι ένα πολύ πλούσιο κράτος, έστω και μισό και επιπλέον δεν
επιθυμούν την συμβίωση με τους τ/κύπριους.
Όσο για τον αντιιμπεριαλισμό, θα μπορούσαμε να τον διακρίνουμε όλα αυτά
τα χρόνια σε μαζικές διαδηλώσεις έξω από τις βρετανικές βάσεις που κατέχουν
το 5% του εδάφους. Ή στην άρνηση του ΑΚΕΛ να δώσει γη και αέρα στους αμερικάνους
για τον πόλεμο στο Ιράκ. Τίποτα από όλα αυτά δεν είδαμε.
Η πλευρά του ΟΧΙ αναμασά σαν μωρή κατσίκα όλα τα κλισέ που η αστική τάξη
χρησιμοποιεί εδώ και 60 χρόνια για να διασπάσει τους εργάτες από τη μία
και από την άλλη μεριά : "μαρτυρική νήσος", "Αττίλας",
"ψευδοκράτος του Ντενκτάς", "τουρκική εισβολή", "Διχοτόμηση".
Στο στρατόπεδο του ΟΧΙ η κλίμακα του εθνικισμού μπορεί να ξεκινά από ήπιο
εθνικισμό και ανεβαίνει στο μάξιμουμ όσο ο σταλινισμός φτάνει μέχρι το
μεδούλι του φορέα του ΟΧΙ (βλέπε ΝΑΡ, ΜΛ ΚΚΕ. ΚΚΕ μλ, ΚΟΕ, ΚΚΕ). Εξαίρεση
αποτελούν οι ΣΕΚ και ΔΕΑ που αποδεδειγμένα έχουν κρατήσει μια άλλη στάση
επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων όλον αυτόν τον καιρό.
ΝΑΙ;
Είναι
αλήθεια ότι οι οπαδοί του ΝΑΙ έπεσαν πιο μέσα στα διεθνιστικά καθήκοντα
προς τους τ/κυπρίους. Τα επιχειρήματά τους έβλεπαν με κατανόηση τον δοκιμαζόμενο
τ/κυπριακό λαό και αυτό είναι φυσικό διότι ήταν αυτοί που είχαν τους πιο
στενούς δεσμούς με την τ/κυπριακή αριστερά. Επιπλέον θύμιζαν πάντοτε τον
βρώμικο ρόλο που έπαιξε ο ε/κυπριακός εθνικισμός.
Αυτό που δεν μπορούμε να τους συγχωρήσουμε είναι οι τραγικές αυταπάτες
που καλλιεργούν για το χαρακτήρα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών όπως η
ΕΕ και ο ΟΗΕ. Οι οργανισμοί αυτοί δεν εξασφαλίζουν παρά μόνο τα συμφέροντά
τους στην περιοχή. Κάθε στήριξη σε σχέδιά τους και ειδικά στο σχέδιο Ανάν
που πατά σε τόσο εύθραυστες και επικίνδυνες ισορροπίες που μπορούν να
οδηγήσουν σε πόλεμο, σε καθιστά απολογητή κάθε κακού που θα ακολουθήσει.
Αποχή
Που βρίσκεται η αλήθεια; Πάντως όχι σε κάποια από τις δύο μεριές. Έπρεπε
η αριστερά
να αρνηθεί
να ψηφίσει στο δημοψήφισμα της ντροπής. Απόχη από την ψηφοφορία. Ένα δημοψήφισμα
για ΝΑΙ και ΟΧΙ κρίνεται από την προοδευτικότητα του ενός ή του άλλου.
Έτσι πας να ψηφίσεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση
τι είναι προοδευτικό; Κανένα!
Η στάση αυτή δεν είναι φυγή αλλά πολύ συγκεκριμένη διεθνιστική στάση απόρριψης
κάθε λύσης που επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός, χωρίς ταυτόχρονα να καταδικάζουμε
σε στραγγαλισμό τους τουρκοκύπριους και τούρκους αδερφούς μας.
